Corine Oosterlee (1957, Nederland) 
fotograaf, botanicus en botanisch gids in de Dordogne 


Voor Corine's lens bevinden zich vaak de vegetatie en planten in hun eigen omgeving, maar ze is niet bang om ergens anders te kijken. Haar foto's worden regelmatig geëxposeerd in de Dordogne, soms ook elders. Zij accepteert ook opdrachten en maakt documentaire beelden, met name van wilde planten en hun omgeving in de Périgord. 
 

Ook maakt zij deel uit van de plaatselijke netwerken van botanici en draagt bij aan de kennis van de wilde flora in ZW-Frankrijk Zij organiseert natuurexcursies voor groepen toeristen, plantkundigen en geinteresseerden om haar botanische kennis en de vreugden van het natuurlijk landschap te delen.


Buiten rondzwerven heb ik altijd al graag gedaan en op een gegeven moment ben ik dat met een fototoestel gaan doen. Dichtbij huis, daar is alles te vinden. Eerst zie ik vooral het spectaculaire of het pittoreske, dat springt het meest in het oog. Geleidelijk aan kan ik dat op zij schuiven en begin ik verder te zien dan het vanzelfsprekende. Met het langzaam verstrijken van de tijd beginnen de beelden te komen. Vaak worden materie, compositie, textuur, belangrijker dan 'het onderwerp', in die zin ben ik een atypische natuurfotograaf. 

Het is meer een kwestie van vinden dan van zoeken. Soms begin ik vanuit een vastomlijnd idee, maar bijna altijd blijkt dat een serie foto's pas al doende zijn vorm vindt. Je kunt wel ideeën hebben bij een foto, als je hem maakt of als je er naar kijkt, maar ideeën kun je niet fotograferen. Bij mij begint het meestal met wat ik door de lens zie, ik neem de foto, ik kijk ernaar, en de ideeën en gedachten komen daarna. De camera kijkt anders dan het menselijk oog, de fotograaf maakt keuzes, de foto wordt nabewerkt en afgedrukt, en wat de werkelijkheid precies is, en of hij voor iedereen hetzelfde is, is een vraag. Als je dat al zou willen weten. 

Er staat veel natuur en vegetatie op mijn foto's. Planten hebben me altijd al gefascineerd, hun zwijgende en vaak uitbundige aanwezigheid en hun levens parallel aan de onze, en hun onverschilligheid ten aanzien van ons mensen. Ik heb niet het temperament om lang stil te zitten in een schuilhut om dieren te fotograferen; maar ik ben blij met hun aanwezigheid en gelukkig als ze mijn pad kruisen.

Het fototoestel ziet niet op dezelfde manier als onze ogen en de fotograaf moet een verbinding maken. Zij geeft haar interpretatie van wat ze ziet en haar persoonlijke blik moet respectvol zijn.

De schepselen die om ons heen leven fotograferen dwingt je om jezelf te ondervragen over je verhouding met dat wat men ‘natuur’ noemt. De pure natuur, wild en ongerept en zonder ons, bestaat niet en heeft nooit bestaan sinds het woord natuur is uitgevonden, en rousseau-eske dromen zijn bedrieglijk. Ik betwijfel zelfs of het wenselijk is om een of andere natuurlijke staat tegenover de lmenselijke beschaving zoals die is te stellen.


Ik reis niet voor de fotografie. Om milieu-redenen maar ook omdat hotspots en plekken die je gezien moet hebben me niet echt interesseren. Ik denk dat interessante dingen zich achter de façade afspelen en dat je tijd en onderdompeling nodig hebt om tot het soort begrip te komen dat kan leiden tot een persoonlijke interpretatie. Na jaren fotograferen in alle seizoenen op een paar vierkante kilometer in de Dordogne begin ik pas met zien... 


vrij werk, documentaire beelden, werk in opdracht 
wilde planten en excursies :  Baladebotanique.fr en www.plantenwandeling.blogspot.com